بحران كنوني و «راه حل اصلاح طلبان» ..... » محمود راسخ
" نگارنده چندي پيش در همين نشريه «طرحي نو» (شماره‌ي 155- بهمن 1388) در مقاله‌اي با عنوان «دو استراتژي متضاد در جنبش نوين مردم ايران» به توضيح اين واقعيت پرداخت كه در اين جنبش دو استراتژي در برابر هم قرار دارند. يكي استراتژي اصلاح طلبان است كه بحران را تنها بحراني سياسي مي‌انگارند كه در چارچوب نظام حاكم، نظام اسلامي، قابل «حل» است و ديگري استراتژي «براندازان» است كه ريشه‌ي بحران را در وجود خودِ نظام مي‌بينند و در نتيجه تنها راه خروج از بحران را در برانداختن نظام اسلامي و جايگزين شدن آن با نظامي عرفي مي‌دانند كه در آن دين و دولت از يك ديگر جدا باشند و نه دين در كار دولت دخالت كند و نه دولت در كار دين.
"

بازيابي انديشه‌هاي دکتر محمد مصدق در جنبش کنوني(۴)
(بررسي مدرنيسم، مدرنيزاسيون آمرانه و نقد مصدق به کتاب مأموريتي براي وطنم) ..... »   احسان دهكردي
" گسترش مناسبات سرمايه داري در ايران زمينه گسترش جنبش مشروطه نبود. قدرت شاه توسط قدرت طبقات جديد مورد تهديد قرار نگرفت. بلکه از يک طرف نتيجه شکستهاي پي در پي فتحعلي شاه در جنگ با روس‌ها و عهد نامههايي بود که تجارت و بازرگاني را در ايران فلج کرد. پروسه گسترش تجارت محصولات و توليدات داخلي را با سکته مواجه ساخت و با ورود کالاهاي خارجي رفته رفته سفره اقتصاد ايراني را جمع کرد.
"

نقدي بر چالش‌هاي گذشته و تاملي در موقعيت
چالشگران کنوني ضد نظام جهاني سرمايه از ديدگاه بخشي از نويسندگان فراخوان باماکو (٢) ..... »   يونس پارسا بِناب
" البته در آن دوران به ويژه در دهه ١٩٦٠، سازمان‌هاي انقلابي متعددي در جهان بوجود آمده و رشد کردند که ضرورتا خود را به خط دفاع از مهد و مام وطن سوسياليستي مقيد نکردند. اين سازمان‌ها عموما خود را متعلق به ديدگاه‌ها و جنبش‌هاي مائوئيستي، گوارايسم و قواميون مي‌دانستند. جنبش قواميون توسط گروهي از انقلابيون جوان در اواخر دهه 1960 در سطح جهاني رهبري مي‌شد. رهبران اين جنبش يک ايدئولوژي را که ترکيبي از مارکسيسم، مائوئيسم و گوارايسم بود در کشورهاي خاورميانه ترويج مي‌کردند. معروف‌ترينِ اين انقلابيان عبارت بودند از: جورج حبش، نايف حواتمه، رهبران جنبش‌هاي رهائي بخش در يمن و عمان (ظفار) در خاورميانه و رهبران جنبش توپاماروها در آمريکاي لاتين و رهبران جنبش‌هاي ناکسل باري در هندوستان، در ايران، رهبران اوليه و اصلي سازمان چريک‌هاي فدائي خلق ايران نيز تحت تاثير اين نظرگاه بودند.
"

چرا واجهاني سازي مالي را آغاز نکنيم ؟ ..... »   برگردان شروین احمدی
" ما واجهاني سازي بدهي دولتي يک فايده بزرگ نيز دارد که براي دگم‌هاي پذيرفته‌ي اقتصادي کاملا غريبه است: بار سياسي و دمکراتيک آن. ملي کردنِ پوشش بدهي دولتي به معني اخراج يک سوم سرمايه گذاران خارجي است و تلفيق بدهي در چارچوب قراردادي اجتماعي است که به معني بازگرداندن قدرت تصميم‌گيري به بدنه‌ي سياسي در مورد مسائل اجتماعيِ ناشي از بدهي دولتي است. همان طور که برونو تينل(Bruno Tinel) و فرانک وان دو وِلد(Franck Van de Velde) به خوبي نشان داده‌اند، مسئله‌اي که با اشک تمساح تحت عنوان»بدهي‌هاي به ارث رسيده از ما براي بچه‌هايمان« مطرح مي‌شود، اغلب بهانه‌اي براي پوشاندن مسئله‌اي پايه‌اي‌تر(و کاملا به روز) است بين کمتر ثروتمندها که با پرداخت ماليات، سود اوراق بدهي دولتي را مي‌پوشانند و ثروتمندترها که آن ها را در اختيار دارند.
"