
<html>

<head>

<script type="text/javascript" language="JavaScript">




function Datum(Zahl) {

var now = new Date();
var TageKurz = new Array ("So", "Mo", "Di", "Mi", "Do", "Fr", "Sa");
var TageLang = new Array ("Sonntag", "Montag", "Dienstag", "Mittwoch", "Donnerstag", "Freitag", "Samstag");
var MonateLang = new Array ("Januar", "Februar", "M䲺", "April", "Mai", "Juni", "Juli", "August", "September", "Oktober", "November", "Dezember");
var MonateKurz = new Array ("Jan", "Feb", "M䲺", "Apr", "Mai", "Jun", "Jul", "Aug", "Sep", "Okt", "Nov", "Dez")
var date = ((now.getDate()<10) ? "0" : "")+ now.getDate();

function VierZeichen(number)        {
        return (number < 1000) ? number + 1900 : number;
        }

if(Zahl == 1) {
heute = TageKurz[now.getDay()]+ ". "  + date + ". " + MonateLang[now.getMonth()] + " " +(VierZeichen(now.getYear())) ;
}
if(Zahl == 2) {
heute = TageLang[now.getDay()]+ " "  + date + ". " + MonateLang[now.getMonth()] + " " +(VierZeichen(now.getYear())) ;
}
if(Zahl == 3) {
heute = TageKurz[now.getDay()]+ ". "  + date + ". " + (now.getMonth()+1) + ". " +(VierZeichen(now.getYear())) ;
}
if(Zahl == 4) {
heute = TageKurz[now.getDay()]+ ". "  + date + ". " + MonateLang[now.getMonth()] ;
}
if(Zahl == 5) {
heute = date + ". " + MonateKurz[now.getMonth()] + ". " +(VierZeichen(now.getYear())) ;
}

if(Zahl == 6) {
heute = date + ". " + (now.getMonth()+1) + ". " +(VierZeichen(now.getYear())) ;
}

document.write("" +heute);
}


</script>

<title> TARHINO </title>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=unicode utf-8">

<!-- Edit font size, links, links hoover, background image, background color, etc.  -->
<style type="text/css">
<!--
.top {
	font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
	font-size: 16px;
	border-top-width:1px;
	border-right-width: 1px;
	border-bottom-width: 1px;
	border-left-width: 0px;
	border-top-style: solid;
	border-right-style: solid;
	border-bottom-style: solid;
	border-left-style: solid;
	border-top-color: #CCCCCC;
	border-right-color: #CCCCCC;
	border-bottom-color: #CCCCCC;
	border-left-color: #CCCCCC;
}
td {
	font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
	font-size: 12px;
	color: #666666;
}
h1 {
	font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
	font-size: 14px;
	color: #669999;
}


body {
	background-image: url;
	background-repeat: no-repeat;
	background-position: center 5px;
	background-color: #FFFFFF;
}
a {
	color: #663311;
	text-decoration: none;
	font-size: 16px;
	font-weight: bold;
}
.input {
	font-size: 12px;
	background-color: #CCCCCC;
	
}
.footer {
	font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif,Tahoma;
	font-size: 18px;
	color: #aa3333;
}
a:hover {
	color: #66C333;
}
.rubrik {
	font-family: ,arial, sans-serif,Tahoma;
	font-size:18px;
	color: #227399;
	font-weight: bold;
}
.kant {	font-family: ,arial, sans-serif,Tahoma,Helvetica,Verdana,Shafigh,Tabriz,Vahid,ziba,Titre;
	border-top: 0px solid #999999;
	border-right: 0px solid #999999;
	border-bottom: 0px solid #999999;
	border-left: 0px solid #999999;
	font-weight: bold;
	font-size: 18px;
}
.kant2 {	font-family: ,arial,Tahoma;
	font-size: 18px;
	color: #66a3cc;
	border-top-width: 0px;
	border-right-width: 0px;
	border-bottom-width: 0px;
	border-left-width: 0px;
	border-top-style: solid;
	border-right-style: solid;
	border-bottom-style: solid;
	border-left-style: solid;
	border-top-color: #999999;
	border-right-color: #999999;
	border-bottom-color: #999999;
	border-left-color: #999999;
}
.kant3 {border-top-width: 0px;
	border-right-width: 0px;
	border-bottom-width: 0px;
	border-left-width: 0px;
	border-top-style: solid;
	border-right-style: solid;
	border-bottom-style: solid;
	border-left-style: solid;
	border-top-color: #999999;
	border-right-color: #999999;
	border-bottom-color: #999999;
	border-left-color: #999999;
}
-->
</style>
</head>

<body>

<table width="742" height="145" border="1" align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" >
  <tr> 
    <td colspan="1" valign="top" bgcolor="#CCCCCC" font color="#FFBC64"align="center"class="kant" >
شورای موقت سوسياليست  ها ی چپ ايران <br>

     
 </td >
  </tr>
  <tr> 
   <td width="100%" height="445" valign="top" bgcolor="#d9d9b5"  > 	
      <table width="705"  border="0"  align="center" cellpadding="1" cellspacing="1">	

 تاريخ چاپ <br>
    ۱۳٩٠  خرداد <b>
شیدان وثیق   <br>
تاریخ روز
<script type="text/javascript" language="JavaScript">

Datum(1);

</script>
 
</TR>
<TR>

 <TD style="text-align:center;BORDER-RIGHT: medium none; BORDER-TOP: medium none; BORDER-LEFT: medium none; BORDER-BOTTOM: medium none;width:702" align=center>
					 


   <DIV style="text-align:justify">
 <TABLE dir=rtl style="margin-right:4px;BORDER-COLLAPSE: collapse;width:702px;table-layout:fixed" borderColor=#29658e cellSpacing=0 cellPadding=0 align=right border=0>
<TBODY>
<TD class="innertd">
 <DIV align="center">
		 <P class="titleline" lang=fa>
		 <span class="rubrik"><BR>


 
مسئله‌ي چپ در ايران و جهان-  (بخش اول)
<BR>چپ و سه گسست اساسي 
 


   <!-- second title -->
		 </span>

	     </P>
		 </DIV>	
<!-- second title -->
		 </span><BR>
                                 
		 <span class="footer">
 <DIV align="center">

گفت‌ وگو با شيدان وثيق
                      

		 </span>

	     </P>
		 </DIV>	

	         			            	
			<P class="kant"  style="text-align:justify;direction:rtl" >
 


 

 

انديشه زمانه- در گفت ‌وگو با شيدان وثيق، از مفهوم چپ، و از "گسست‌"هايي که به نظر او امکان رهايي را در تاريخ نشان مي‌دهند و چپ در نهايت به اعتبار آن امکان، امکان شکل‌گيري و عمل و ايده‌پردازي يافته است، سخن مي‌رود.<BR>
گفت‌ وگو با شيدان وثيق، از چهره‌هاي شناخته‌شده‌ي چپ، در چهارقسمت منتشر مي‌شود:<BR>
بخش يک: چپ و سه گسست اساسي<BR>
<BR>بخش دو: مفهوم سياست
<BR>بخش سه: گسست و تداوم
بخش چهار: آرمان و واقعيت.<BR>
هر بخش با پرسشي و اظهارنظري آغاز مي‌شود، سپس شيدان وثيق به تشريح نظر خود مي‌پردازد.<BR>
آقاي وثيق، آقاي ميرشمس‌الدين اديب‌سلطاني در کتابي که به تازگي در مورد "مسئله‌ي چپ" منتشر کرده، مسئله را در سطح بالايي از انتزاع در نظر گرفته، به طوري که مسئله چپ را تقريري در سطح و حد مسئله‌ي مدرنيته و روشنگري يافته است. نظر شما چيست؟ آيا شما اصولاً به وجود مسئله‌اي به نام "چپ" معتقديد؟ اگر آري توضيحتان در اين باره که چپ چگونه از راه حل به مسئله تبديل شد چيست، جايگاه درست طرح اين مسئله کجاست و به قول قدما محل نزاع کجا قرار دارد؟<BR>
شيدان وثيق: نام «چپ» (La gauche) را فرانسويان در انقلاب 1789 خود ابداع کردند. در مجلس مؤسسان برخاسته از آن و پيش از انقراض نظام سلطنتي، نمايندگان طرفدار حق وتوي پادشاه در سمت راست و مخالفان در سمت چپ مجلس قرار داشتند. زين پس «چپ» و «راست» چون مقوله‌اي سياسي‌ وارد ادبيات سياسي مي‌شود. پس «چپ» فرزندانقلاب است. خاستگاه در «مجلس نمايندگان مردم» دارد. با «امر‌عموم» Res publica (جمهور)- در برابر«امرمستبد» Res potentat- سرشته است.<BR>
اين نام، همانطور که آقاي اديب‌‌‌ سلطاني نيز مورد توجه قرار داده‌اند، همزاد مدرنيته و در نفي نظام‌هاي کهنه، از اواخر سده‌ي هجدهم در اروپاي غربي متداول مي‌شود. اما به ويژه در سده‌ي بيستم است که مي‌توان از گسترش استعمال واژه «چپ» در ادبيات سياسي بين‌المللي سخن گفت، چرا که اين اصطلاح را نمي‌توان نزد روشنگراني چون روسو که زمينه‌هاي فکري انقلاب فرانسه را فراهم ساختند يافت، هم‌چنين نزد فلاسفه‌اي چون کانت و هگل که متأثر از آن انقلاب بودند. و حتا- ‌و جالب اين جاست‌- نزد متفکران انقلابي سوسياليست يا کمونيستي چون مارکس که بيش از همه انقلابات و مبارزه طبقاتي در فرانسه‌ي 1830 تا 1870 را مد نظر داشت، اشاره‌اي به واژه‌ي «چپ» در مجموعه آثارشان ديده نمي‌شود. در حقيقت با شکل گيري احزاب گوناگون سوسياليستي، کمونيستي، آنارشيستي و غيره در دوران معاصر در نقد و نفي نظام نوين بورژوازي و سرمايه داري و آن هم به ويژه در سده‌ي بيستم است که کاربرد «چپ» رواج و «معنا» پيدا مي‌کند.<BR>
اين «معنا» را شايد بتوان در 5 امر ‌ارزشي خلاصه و بيان کرد که بدون ترتيب اهميت يا ارججيت‌شان عبارت‌ اند از:<BR>
1- عدالت اجتماعي و تقسيم عادلانه‌ي ثروت، <BR>
2- برابري و عدم تبعيض،<BR>
3- آزادي،<BR>
4- دفاع از بخش عمومي، منافع عمومي و امر جمعي (کلکتيو) و<BR>
5- اعتقاد به جمهوري و دموکراسي.<BR>
چپِ فرانسوي البته يک امر ششمي را نيز بر اين‌ها اضافه مي‌کند که جدايي دولت و دين ‌(لائيسيته) و نفي دين‌سالاري‌ است.<BR>
تعريف بالا اما مبين ارزش‌هايي عام و کلي است. هر گاه سخن از تحقق و تبديل‌شان به واقعيت رود، «چپ» و‌ا ‌مي‌رود، منقسم مي‌گردد و به روند‌هاي گوناگون و متضادي تجزيه مي‌شود.<BR>
«چپ» هيچ‌گاه واحد نبوده و نيست. «چپ» همواره متکثر و چندگانه بوده است. از اين رو بايد از «چپ‌ها» سخن گفت.<BR>
تضاد ميان فرقه‌هاي گوناگون «چپ» گاه به مراتب شديدتر از تضاد ميان راست و چپ است. مروري بر تاريخ دويست ساله‌ي «چپ» اين حقيقت را بر ما آشکار مي‌سازد که چپ تنها در زمان‌هايي، نقطه‌هايي و سِکانس‌هايي از تاريخ رخدادهاي اجتماعي و سياسي تبلور و ترجمان اتحاد و انسجامي بوده است. به طور نمونه در هنگامه‌ي انقلاب‌ها يا جنش‌هاي بزرگ اجتماعي.<BR>
خارج از اين برهه‌ها چيزي به عنوان تئوري و پراتيک «چپ» چون مقوله‌اي مستقل و استوار بر‌خود وجود نداشته است. آن چه همواره بوده و مانده است ايده‌هاي گوناگون، تئوري‌هاي گوناگون، ايدئولوژي‌هاي گوناگون و گاه کاملاً متضاد چون سوسياليستي، کمونيستي، جمهوري‌خواهي، آنارشيستي، جنبشي و امروزه محيط زيستي و غيره است.<BR>
«چپ»، بدين ترتيب، در طول تاريخ‌اش کمتر يکدست و يکسان بوده که «راه‌‌حلي» به گفته‌ي شما داشته باشد. اگر چنان‌چه راه‌کاري وجود مي‌داشت، نه يک بلکه چند و چندين راه‌کار‌ و بيشتر متضاد مطرح بوده است.
«اتحاد چپ»، در نظر و عمل، در طول همين تاريخ دويست ساله، همواره اميد، آرزو و شرطبندي بوده است. در نقطه‌هايي از تاريخ چنين امري، به صورتي موقت، ناپايدار و گذرا، رخ مي‌دهد. مانند «جبهه‌ي خلق» در فرانسه در سال 1936 و يا «جبهه‌ي جمهوري‌خواهان» در جنگ داخلي اسپانيا در همان دوران.<BR>
اما آن چه همواره بوده‌است، به ويژه با چيرگي لنينيسم و استالينيسم توتاليتر بر انديشه و عمل چپ در زمان «سوسياليسم واقعاً موجود»، جدايي، افتراق، انشعاب و چند ‌دستگي است که حتا به جنگ و ستيز نظامي نيز مي‌انجامد: گسست تاريخي سوسيال‌ دموکراسي غربي و کمونيسم سويتيک، اخراج يوگوسلاوي از اردوگاه شوروي، انشعاب بزرگ چين و شوروي، اشغال نظامي مجارستان و چکوسلواکي، درگيري نظامي و مرزي چين و شوروي، جنگ چين و ويتنام...<BR>
در ايران ما نيز جنبش «چپ» همواره پديداري متکثر و متضاد بوده است. تا پيش از شکل گيري جريان‌هاي چريکي، مائوئيستي و غيره در دهه‌ي 1970 (1350)، چپ در هيبت حزب توده چون عامل مستقيم اتحاد شوروي در ايران خلاصه مي‌شد. پيشگامي و مقاومت شجاعانه‌ي خليل‌ملکي و سوسياليست‌هايي آزادي‌خواه و مستقل در محفل‌هاي کوچک، تک و تنها در برابر تروريسم فکري و تبليغاتي زرادخانه‌ي حزب توده و حاميان شمالي‌اش، در فاصله‌ي بين شهريور 20 تا کودتاي 28 مرداد، کار چنداني نمي‌توانست از پيش برد.<BR>
با شکل‌گيري آن چه ما در آن دوران (دهه 1350) جنبش نوين کمونيستي مي‌ناميديم، چپ‌هاي گوناگوني به‌وجود آمدند: گاه کم و بيش در تداوم همان بينش و تفکر سويتيک با شکل و شمايلي ديگر (جنبش چريکي) و گاه (آن چه که به نويسنده‌ي اين سطور مربوط مي‌شود) در بُرشي محدود و ناقص از آن مکتب و سيستم در تفکر و عمل(جنبش مائوئيستي).<BR>
اما «چپ» از «راه‌حل» به «مسئله» نمي‌رسد، بلکه از همان ابتدا در برابر مسئله و معما قرار داشته است. هر دسته و گروهي از چپ نظريه‌هايي را طرح مي‌کند که به باورش راه کار و کليد حل معماي جامعه‌ي بشري است. «سوسياليسم واقعاً موجود» راه‌گشا و «راه‌حلي» تجلي کرد که در عمل به فاجعه‌اي اسفبار انجاميد. «راه‌حل» سوسيال دموکراتيک اروپاي شمالي (يا سوسياليستي در کشورهاي لاتين) به رتق و فتق امور جاري سرمايه و بازار با رنگي گاه انساني‌تر پرداخت...<BR>
پس «راه‌حل» به «مسئله» تبديل نمي‌شود بلکه از ابتدا چپ در روند سوسياليستي و کمونيستي‌اش با مسئله‌انگيز (پربلماتيک) و پرسماني اساسي رو‌به‌روست: چگونگي رهايش انسان و گسست واقعي از وضع موجود. اين پرسش‌‌انگيز نيز نمي‌تواند در محدوده‌ي طرح ارزش‌ها-‌ ‌که امري لازم ولي ناکافي است - باقي بماند، در جا بزند.<BR>
«مسئله‌ي» ‌چپ را در يکي از فرايند هايش که مورد نظر و توجه من است مي‌توان در سه حوزه، به قول شما «جايگاه»، و يا با وام گرفتن از مفهوم هايدگري «مکان» site و يا آن چه من حوزه‌ي «گسست» يا فرايند گسست مي‌نامم در نظر گرفت. در اين جا توضيح اين سه گسست از حوصله‌ي بحث کوتاه ما خارج مي‌شود. با اين حال سرتيترهاي آن را چنين مي‌توانم عنوان کنم:<BR>
- يکي، گسست از سرمايه‌داري است که پايان تاريخ و افق غير قابل عبور بشريت نيست. گسستي که مي‌توان «گسستِ کمونيسم» يا به قول آلن‌ بديو «فرضيه‌ي کمونيسم» ناميد. ايده‌اي که مارکس، در سده‌ي نوزدهم، باني نظري و عملي آن مي‌شود. تأکيد کنيم: مي‌گوييم «گسستِ‌ کمونيسم» و نه سوسياليسم! زيرا اولي يعني الغاي مالکيت خصوصي، الغاي مناسبات بازار و سرمايه و الغاي دولت است، در حالي که دومي، با حفظ سه حوزه‌ي اقتدار فوق، برون رفتي اساسي از وضع موجود نيست. «گسستِ کمونيسم» آن چيزي است که امروزه، مقدم بر هر چيز، تنها مي‌تواند برآمدِ گسست از بينش، نظريه و عمل «سوسياليسم واقعاً موجودِ» سده‌ي بيستم، از سرمايه داري دولتي و سوسياليسم توتاليتر باشد. در شرايط جامعه‌ي ما در ايران، اين گسست مقدم بر هر چيز بر پايه‌ي گسست جمهوريت، دموکراسي و جدايي دولت و دين قرار مي‌گيرد.<BR>
- ديگري گسست از آني است که من گسست از «سياست واقعاً موجود» مي‌نامم که به همان اندازه‌ي اولي امري بنيادين است. ابتدا، يونانيان، به نام تأسيس شهر، Politeia را اختراع کردند که امروزه politique مي‌ناميم. هم آنان نيز بودند که پايه‌گذار دو دريافتِ متضاد فلسفي از «سياست» چون هنر اداره‌ي «امور خود» شدند: دموکراسي شهروندي سوفسطايي (پروتاگوراس) و آريستوکراسي فيلسوف- پادشاهي افلاطون. اين دو نگاه، در سير تکامل خود، امروزه، به دو بينش متضاد و آشتي‌ناپذير از «سياست» تبديل شده‌اند. يکي، بينشي است که سياست را امر «يک»، خاص، خواص، خدا، طبقه، دولت و حزب- دولت... مي‌شمارد. در اين بينش، «سياست» نام ديگر قدرت و حکومت است. اين همان چيزي است که ما «سياستِ واقعاً موجود» مي‌ناميم که همواره از آغاز «سياست» تا کنون غالب و حاکم بوده‌ است. ديگري، بينشي است که «سياست» را چون امر «همه» در‌ چندگانگي‌اش (multitude)، به رسميت مي‌شناسد. چون مشارکت برابرانه‌ي همه‌ي شهروندان در کثرت گرايي‌شان، در همزيستي و همستيزي‌شان، در اتحاد‌ها و تضادهاي‌شان، در اداره‌ي امور خود. <BR>«سياست» در اين بينش، به طور اساسي، امر عموم و شهروندان است و نه امر خاص، خواص، طبقه...دولت، حزب‌-‌ دولت. در اين بينش، «سياست» نام ديگر «نه حکومت کردن و نه تحت حاکميت قرار گرفتن» (آرنت) است. <BR>
- سومين گسست، آني است که شايد بتوان گسست «تشکيلاتي» بر اساس تقدم «نگاه جنبشي» به امر مقاومت و مبارزه‌ي اجتماعي و سياسي ناميد. مناسبت با جنبش، در طول تاريخ چپ، يکي از موضوعات مورد اختلاف و افتراق بوده است. عموماً دو بينش در برابر هم قرار گرفته‌اند. يکي،آزادي‌خواهانه است که بر خودمختاري و استقلال «جنبش‌اجتماعي» تاکيد مي‌ورزد و ديگري آمرانه و اقتدارگرايانه است که «جنبش» را زير قيمومتِ «عنصر‌آگاه» در قالب «حزب پيشرو» قرار مي‌دهد. در جنبش چپ (سوسياليستي/‌‌ کمونيستي)، با وجود مقاومت مارکسيست‌هايي آزاديخواه، همواره بينش حزب گرايانه‌ي مبتني بر قيمومت حزب بر جنبش کارگري و اجتماعي، به ويژه در شکل لنيني و استاليني آن، چيره بوده است.<BR>
امروزه با نقدِ شکل‌ها و شيوه‌هاي کهنه‌ي فعاليت سياسي و سازماني، «جنبش‌هاي احتماعي» نويني در همه جا، در غرب، در ايران و اين روزها مي‌بينيم در تونس، مصر... سر بلند مي‌کنند که البته در برابر چالش‌هاي جديدي نيز قرار مي‌گيرند.<BR>
اشکال تاريخي و سنتي سازماندهي‌هاي شناخته شده که در سده‌ي بيستم در هيبت تروريسم حزبي (فرمول ديگري که از بديو وام مي‌گيرم) عمل مي‌کردند و تا حدودي نيز کارايي داشتند، امروزه ديگر کمتر کسي را مجذوب خود مي‌کنند، به حرکت و مبارزه درمي‌آورند، سازمان مي‌دهند. مسئله‌ي سازماندهي و اشکال ديگر، نوين و ناشناخته‌ي آن که دوباره بايد از نو و ابتدا خلق شوند، مسئله مرکزي جنبش چپ باقي مانده است. شاخص مشترک و امروزي جنبش‌هاي اجتماعي کنوني در همه جا- چه در غرب و چه در جوامعي چون ايران...- نافي شکل‌هاي تاکنوني و سنتي فعاليت سياسي «حزبي» هستند. هر گونه انحصار طلبي را طرد و مشارکت مستقيم همه‌ي علاقه‌مندان را تشويق مي‌کنند. اين جنبش‌ها تمايل به شکل‌هاي خودگردان سازماندهي دارند که مشخصه‌ي آن ها، ايجاد ساز و برگ تشکيلاتي از نوع ديگري است. تشکيلاتي که به افراد اجازه دهد نقش خود را به منزله‌ي سوژه‌هاي فعال ايفا کنند و انحصارطلبي احزاب سياسي که تنها براي خود حق مداخله در سياست قائلند را به زير سؤال برند.<BR>
جنبش‏هاي اجتماعي امروزي ترجمان تمايل لايه‌هاي بيش‏ از پيش‏ وسيع مردم، جوانان و جامعه‌ي مدني به خودمختاري، خودگرداني و خودرهايي است. خودمختاري (autonomie) به معناي آزادي، استقلال و حاکم بودن بر سرنوشت خود است. خودگرداني (autogestion) به معناي نفي رهبري دايمي توسط يک مرکز، به معناي اداره¬ي برابرانه و گردان امور است. خود‌‌رهايي يا خودرهايش (auto-emancipation) به معناي آزاد شدن از روابط فرادستي‌ و خود بيگانگي‌هاي مناسبات سرمايه‌داري است...<BR>
سه گسست‌ نام برده که در عين حال سه شرط‌بندي است، اما، همواره با ناکامي‌ها، محدوديت‌ها و تناقض‌هايي آشکار و نهان روبه‌رو شده‌اند که در اين بحث اشاره‌اي گذرا به آن‌ها کرديم. با اين همه، مبارزه در راه تحقق اين سه گسست اساسي گريزناپذير است زيرا بدون آن خروج واقعي از وضعيت و نظم موجود ميسر نيست. سه گسست نامبرده امروزيتي جهاني دارند در عين حال که امکان پذيري تحقق‌شان بيش از پيش دشوار و معمايي مي‌شود.<BR>
اين سه گسست تاريخي موضوع تأمل و تکاپوي ما در ايران کنوني نيز هست. انديشيدن به آنها، در بغرنجي‌شان، از آن جهت براي ما اهميت دارد که جنبش سياسي- اجتماعي امروز ايران، کما بيش، در نقطه‌ي امتزاج اين سه گسست و تلاقي آن‌ها قرار دارد.<BR>
گسست از «سياستِ واقعاً موجود» در نظريه و عمل، يا ابداع نوع ديگري از مشارکت سياسي، اجتماعي و شهروندي در امر عمومي و خلق نوع ديگري از خود‌سازماندهي موضوع کار فکري و عملي ما مي‌باشد. گسست جمهوريت و دموکراتيسم که در عين حال گسست از تئوکراسي اسلامي و مبارزه براي جمهوري‌اي لائيک در جدايي دولت و دين در ايران است جوهر اصلي مبارزات آزادي خواهانه و دمکراتيک کنوني ما را تشکيل مي‌دهند. سرانجام، گسستِ کمونيسم، چون فرضيه، گسست از نظم موجود جهاني که نظم بازار و سرمايه داري است، گسستي که تنها مي‌تواند جهاني باشد، با اين که در شرايط امروز جامعه‌ي ما در دستور کار بي‌واسطه‌ي تاريخي آن جاي ندارد، اما، به حکم انکشاف اين مناسبات در ايران و جهان، موضوع کار فکري و عملي ما قرار مي‌گيرد.<BR> 
ادامه دارد  <BR>
 




                                                                              
 </p>
</span> <br>
	<table align="center">
     <td height="10" valign="top" width="700" bgcolor="#999999" align="center"cellpadding="5" cellspacing="0">
	      
<a href ="index.htm" >  برگشت به صفحه اول
</a>
 <br>
</td>
</table>
   </td>
 </td>

</tr>

</table>
</body>
</html>
�